به گزارش خبرگزاری حوزه، چند سالی است سیزدهمین روز فروردین را روز طبیعت نامگذاری کرده اند.
در میان عموم مردم این روز به نام روز «سیزده به در» معروف و مشهور است.
ایرانیان باستان در آغاز سال نو پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادی کردن که به یاد دوازده ماه سال است، روز سیزدهم نوروز را که روز فرخنده ای است به باغ و صحرا می رفتند و شادی می کردند و در حقیقت با این ترتیب رسمی بودن دوره نوروز را به پایان میرسانیدند.
روزی که مردم عموما در آن از خانه ها بیرون می آیند و در دامان طبیعت به گشت و گذار می پردازند.
حجت الاسلام والمسلمین سروری در گفت وگو با خبرگزاری حوزه در این خصوص گفت: در سالهای اخیر آیین این روز با نامگذاری «روز طبیعت» سمت و سوی دیگری یافته و از غلظت خرافاتی مانند این روز نحس است و از خانه باید بیرون رفتن کم شده و بر ارزشهای این روز افزوده شده است.
وی تصریح کرد: اتفاقا روز سیزده نوروز بسیار فرخنده است. برای مثال در آثار الباقیه ابوریحان بیرونی، جدولی برای سعد و نحس بودن روزها قرار دارد که در آن برای سیزدهم نوروز که تیر روز نام دارد، کلمهٔ سعد به معنی نیک و فرخنده آمده است.
استاد حوزه بیان کرد: مشهور است که واژه ی سیزده به در به معنای « در کردن نحسی سیزده» است . اما وقتی به معانی واژه ها نگاه کنیم برداشت دیگری از این واژه می توان داشت. «در» به جای «دره و دشت» می تواند جایگزین شود .به عنوان مثال علامه دهخدا، واژه «در و دشت» را مخفف «دره و دشت» می داند.
چو هر دو سپاه اند آمد ز جای // تو گفتی که دارد در و دشت پای
وی بیان کرد: یکی از معانی واژه «به»، « طرف و سوی » می باشد. پس با نگاهی کلی می توان گفت واژه «سیزده به در» به معنای « سیزدهم به سوی در و دشت شدن» می باشد که همان معنی بیرون رفتن و در دامان طبیعت سر کردن را می دهد.
استاد حوزه اظهار کرد: در میان عموم مردم این روز به نام روز «سیزده به در» معروف و مشهور است. اینکه یک روز در سال را به عنوان روز طبیعت بشناسیم و در آن موقع، به دامن دشت و صحرا و باغ و بستان روی آوریم و ضمن گذراندن ساعتی از وقت خویش در این مناطق، نسبت به طبیعت اطراف خود دقت و سرکشی و تأملی داشته باشیم و در عین با هم بودن و تجربه کردن لحظاتی مفرح و خوش، لحظاتی را هم به پاکیزگی طبیعت بگذرانیم همگی جزء برنامه های ارزشمند و آیین های انسانی و اسلامی بشمار می رود که نتایج خوب و درخوری را هم به همراه خواهد داشت؛ هم برای انسان، هم طبیعت و هم کلیت جامعه.
حجت الاسلام والمسلمین سروری بیان کرد: به تعبیر رهبر شهیدمان (درختکاری یک سرمایهگذاری است، آن هم سرمایهگذاریِ باصرفه و پُرسود. بنابراین، هر کسی در این سرمایهگذاری شرکت بکند، قطعاً سود برده؛ چون شما که درخت را میکارید، عواملی غیر از شما در رشد این درخت و میوهدهی این درخت و ثمردهی این درخت فعّالند، امّا شما از این ثمر استفاده میکنید.) بدانیم در اسلام، بر ارتباط با طبیعت تکیه شده؛ یعنی اسلام انسان را از طبیعت جدا نکرده، به انسان توصیه کرده که هم به طبیعت برسد و هم از طبیعت استفاده کند. در قرآن کریم «وَ استَعمَرَکُم فیها».
وی یادآور شد: این آیین ها کاملا هم منطبق بر دستورات و آموزه های دینی ماست و در قرآن کریم و روایات و سیره معصومین(ع) بر دقت و تأمل در هستی و رعایت حرمت و حقوق طبیعت و خصوصا فضای سبز و درختان تأکید زیادی شده است.
استاد حوزه تصریح کرد: قرآن کریم می فرماید: و أنزَلنا مِنَ السَّماءِ ماءً فَأنبَتنا فِیها مِن کُلِّ زَوجٍ کَریمٍ؛و از آسمان آبی فرو فرستادیم و در آن (زمین) از هر نوع [گیاه]نیکویی رویاندیم؛ لقمان ، آیه ۱۰.
وی یادآورشد: خداوند در آیه دیگری می فرماید: وَ أنزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأنبَتنا بِهِ حَدائِقَ ذاتَ بَهجَةٍ؛ و برای شما از آسمان آبی فرو آوردیم و به وسیله آن باغهای سرورانگیز رویاندیم نمل ، آیه ۶۰.
استاد حوزه گفت: پیامبرصلی الله علیه وآله در بیانی زیبا می فرماید: لاتُحرِقُوا النَّخلَ و لاتُغرِقوهُ بِالماءِ و لاتَقطَعُوا شَجَرَةً مُثمِرَةً و لاتُحرِقُوا زَرعاً لأِنَّکُم لاتَدرونَ لَعَلَّکُم تَحتاجُونَ إلَیهِ؛ نخل را نسوزانید و آن را در آب غرق نکنید. درخت بارور را قطع نکنید و زراعت را به آتش نکشید ؛ زیرا شما نمیدانید ، شاید در آینده به آن نیازمند شوید.الکافی ، ج ۵ ، ص ۲۹
وی با اشاره به روایتی از امام علی علیه السلام که ایشان در آن روایت بیان کردند که النَّظَرُ إلَی الخُضرَةِ نُشرَةٌ؛ نگاه کردن به سبزه موجب شادابی است؛ اظهارکرد: و این همه، تأکید بر ارزش و اهمیت طبیعت و بهره گرفتن مادی و معنوی انسان از آن است.
استاد حوزه یادآور شد: بر همین اساس رهبر معظم انقلاب فرمودند: آحاد مردم در همه شهرها و روستاها با کمک یکدیگر و با همکاری و هماهنگی دستگاههای مربوطه، از روز طبیعت تا پایان بهار خصوصاً روزهای فروردین ماه به کاشت درختان مُثمِر و نیز مراقبتهای بعدی مورد نیاز اقدام کنند. بنا براین اگر بخواهیم به فلسفه اصلی ۱۳ به در اشاره کنیم این است که این روز به عنوان احترام به طبیعت و مظهری از رویش و برکت معرفی شده است.
هیچ درختی تناور نمیگردد مگر آنکه بادهای بسیار بر وی بوزد چرا که با هر پیچ و تابی که بر اثر وزش باد بر پیکر درخت پدیدار میشود ریشههایش عمیقتر و قویتر میگردد.
درخت تنومند انقلاب اسلامی ریشه در خاک ایران عزیز دارد در مقابل طوفان حوادث به فضل خداوند محکم وپا برجاست.
انتهای پیام
نظر شما